Isabella Gilmore była angielską diakonisą i pielęgniarką, urodzoną w Londynie w 1842 roku. Jako siostra artysty Williama Morrisa, poświęciła znaczną część swojego życia służbie ubogim społecznościom w południowym Londynie. Po śmierci męża w 1882 roku przeszła szkolenie w szpitalu Guy's, a ostatecznie pomogła przywrócić diakonat kobiet w obrębie Wspólnoty Anglikańskiej. Jej przywództwo oraz szkolenie innych kobiet odegrały kluczową rolę w odrodzeniu tego zakonu religijnego, wywierając trwały wpływ na pracę społeczną i duszpasterską Kościoła.
Życie i posługa
Po śmierci męża Gilmore rozpoczęła pracę jako pielęgniarka, a w 1887 roku odpowiedziała na powołanie do służby jako diakonisa. Pracując pod nadzorem biskupa Rochester, przez prawie dwie dekady służyła w najbiedniejszych parafiach południowego Londynu. Zarządzała również opieką nad ośmiorgiem osieroconych krewnych. W 1891 roku zamieszkała w domu szkoleniowym w Clapham Common Northside, gdzie przygotowywała inne kobiety do pełnienia podobnych ról w różnych diecezjach.
Dziedzictwo i kult
Przypisuje się jej odrodzenie Zakonu Diakonis, gdyż osobiście przeszkoliła kilka naczelnych diakonis. Aby kontynuować tę pracę, utworzono centrum szkoleniowe, nazwane później na jej cześć Gilmore House. Jest czczona jako święta w niektórych częściach Wspólnoty Anglikańskiej, a jej wspomnienie obchodzi się 16 kwietnia. W 2024 roku odsłonięto niebieską tablicę pamiątkową, aby upamiętnić jej historyczne znaczenie.