Ignacy Eliasz III był 119. patriarchą Antiochii, przewodniczącym Kościołowi syryjskiemu ortodoksyjnemu w latach 1917–1932. Urodzony w Mardinie jako Nasri w 1867 roku, służył jako mnich i kapłan, zanim awansował w hierarchii kościelnej. Podczas sprawowania urzędu mierzył się ze znaczną niestabilnością regionalną, zapewniając schronienie tysiącom uchodźców ormiańskich podczas masakr w 1895 roku. Jest szczególnie zapamiętany z podróży do Indii w celu podjęcia próby mediacji w schizmie wewnątrz Kościoła Malankara, misji, której się podjął mimo poważnych problemów z sercem.
Kariera kościelna
Po wstąpieniu do klasztoru Mor Hananyo przyjął imię Eliasz i został święcony na kapłana w 1892 roku. Służył jako biskup Amid, zanim został wybrany na patriarchę w 1917 roku. Podczas swojego panowania założył kilka kościelnych drukarni w Aleppo i Mosulu. Po zmianach politycznych w Turcji przebywał w Jerozolimie, zanim kontynuował służbę na rzecz wspólnoty syryjskiej ortodoksyjnej.
Misja w Indiach
W 1931 roku, na prośbę wicekróla Indii, patriarcha udał się do Malankary, aby rozwiązać podział w lokalnym kościele. Spotykał się z różnymi liderami i frakcjami, aby sprzyjać jedności. Choć nie udało mu się skutecznie zakończyć schizmy, jego wysiłki były godne uwagi. Zmarł w lutym 1932 roku w Manjanikkara Dayara, gdzie został pochowany.
Kult
Został kanonizowany na świętego w 1987 roku przez swojego następcę, Ignacego Zakkę I. Kościół obchodzi jego święto corocznie 13 lutego. Jego szczątki spoczywają w klasztorze św. Ignacego w Manjanikkara.