Ieyasu Tokugawa (1543–1616) był japońskim samurajem i daimyō, który założył szogunat Tokugawów, rząd rządzący Japonią od 1603 roku aż do restauracji Meiji w 1868 roku. Zalicza się go do trzech „Wielkich Zjednoczycieli” Japonii, obok jego dawnego pana Ody Nobunagi i Toyotomiego Hideyoshiego. Po przejęciu władzy w 1600 roku otrzymał w 1603 roku tytuł szoguna i zbudował system stopniowanych nagród i kar, znany jako system bakuhan, który miał utrzymać daimyō i samurajów w pokoju pod rządami Tokugawów.
Młodość i lata zakładnika












Urodzony jako Matsudaira Takechiyo na zamku Okazaki, Ieyasu był synem drobnego lokalnego władcy w prowincji Mikawa, otoczonego silniejszymi sąsiadami. Jako dziecko był najpierw zakładnikiem rodu Oda, a później rodu Imagawa, który traktował go jako potencjalnego sojusznika. W 1556 roku, już dorosły, pod zwierzchnictwem Imagawy Yoshimoto zaczął walczyć po stronie Imagawów przeciwko Odom, co ukształtowało jego wczesną karierę wojskową.
Dojście do władzy












Po śmierci Ody Nobunagi Ieyasu na krótko stanął w szranki z Toyotomim Hideyoshim, po czym złożył mu przysięgę wierności i walczył w jego imieniu. Hideyoshi przeniósł go na równiny Kantō, gdzie zbudował swój zamek we wiosce rybackiej Edo, dzisiejszym Tokio. Ieyasu stał się najpotężniejszym daimyō w państwie Toyotomich, a po śmierci Hideyoshiego i bitwie pod Sekigaharą przejął kontrolę nad krajem.
Dziedzictwo i polityka Sakoku












Ieyasu zrezygnował z funkcji szoguna w 1605 roku, lecz do śmierci w 1616 roku zachował faktyczną kontrolę nad rządem. Jego następcy przenieśli rząd do Edo w 1638 roku, a w 1639 roku wprowadzili politykę izolacji Sakoku, która odcięła Japonię od świata zewnętrznego na ponad dwieście lat, aż do początku epoki Meiji w 1868 roku.
