Honoriusz I był biskupem Rzymu od 625 roku do śmierci w 638 roku. Urodzony w bogatej arystokratycznej rodzinie w Kampanii, został wybrany na papieża po śmierci Bonifacego V. Jego pontyfikat charakteryzował się staraniami o szerzenie chrześcijaństwa wśród Anglosasów, w tym wysyłaniem misjonarzy do Westsaksów oraz przyznaniem pallium arcybiskupom w Canterbury i Yorku. Najbardziej zapamiętano go z udziału w debatach teologicznych dotyczących natury woli i energii Chrystusa.
Działalność kościelna

Podczas swojego pontyfikatu Honoriusz dążył do zjednoczenia różnych grup chrześcijańskich, w tym podejmował próby przekonania duchowieństwa brytyjskiego i irlandzkiego do przyjęcia rzymskiego sposobu obliczania daty Wielkanocy. Wspierał nawracanie Anglosasów i utrzymywał relacje dyplomatyczne z różnymi przywódcami, takimi jak król Lombardów Arioald. W swojej administracji, wzorem ustanowionym przez Grzegorza I, preferował zatrudnianie mnichów do zarządzania Pałacem Laterańskim.
Kontrowersja teologiczna

Honoriusz stał się centralną postacią kontrowersji monoteletycznej w wyniku korespondencji z patriarchą Sergiuszem I Konstantynopolskim. Jego odpowiedzi, sugerujące istnienie jednej woli Chrystusa w celu zachowania jedności, doprowadziły do jego pośmiertnego potępienia przez Trzeci Sobór Konstantynopolitański w 681 roku. Choć niektórzy historyczni obrońcy, w tym jego następca Jan IV, argumentowali, że zamierzał on jedynie rozważać wolę ludzką, jego działania zostały później wykorzystane przez przeciwników nieomylności papieskiej w XIX wieku.
