System stopni alarmowych przeciwpożarowych w Hongkongu to schemat klasyfikacji stosowany przez Departament Straży Pożarnej Hongkongu do oceny każdego pożaru na terytorium według jego wagi i skutków. Stopnie wyznaczają liczbę wozów strażackich i strażaków, którzy zostają skierowani na miejsce zdarzenia. System wprowadzono 1 lutego 1964 roku, po serii pożarów w osiedlach nielegalnej zabudowy, drewnianych budynkach, kamienicach i fabrykach pod koniec lat 50. i na początku lat 60. XX wieku. Obejmuje poziomy od I do V, a powyżej poziomu V znajduje się osobny poziom katastrofalny. Odrębny schemat dotyczy pożarów gór w parkach krajobrazowych.
Tło i geneza

Pożary z końca lat 50. i początku lat 60. XX wieku skłoniły do reformy miejskiej straży pożarnej. W 1961 roku rząd przyjął raport z przeglądu sporządzony przez ówczesnego zastępcę sekretarza kolonialnego, Ronalda Holmesa, i powołał niezależny Departament Straży Pożarnej. Aby poprawić zrozumienie przez społeczeństwo kwestii pożarów oraz skuteczność akcji ratowniczych, departament przyjął stopniowany system alarmowy wzorowany na praktyce amerykańskiej. Stopnie oznaczane są cyframi rzymskimi, a stopień pożaru może zostać jedynie podwyższony, nigdy obniżony, aż do zakończenia działań przez dowódcę akcji.
Eskalacja stopni
Pożary poziomu I, najczęstsze, obsługuje najbliższa remiza strażacka ze standardowym zestawem pojazdów i strażaków. Pożary w miejscach wrażliwych lub niebezpiecznych bądź w miejscach odległych od źródeł wody są podnoszone do poziomu II. Poziomy III i IV angażują więcej wozów, ludzi i węży, a dowództwo sprawują starsi oficerowie. Poziom V wzywa do pomocy inne remizy strażackie i departamenty rządowe. Najwyższa kategoria, poziom katastrofalny, obowiązuje wtedy, gdy pożaru nie da się ugasić samymi siłami departamentu, a stosuje się ją również w przypadku innych dużych katastrof.
