Hiacynta Mariscotti była włoską zakonnicą Zgromadzenia Trzeciego Zakonu Franciskanów Regularnych żyjącą w XVII wieku. Urodzona w 1585 roku w szlacheckiej rodzinie w Vignanello, początkowo miała trudności z pogodzeniem ślubów zakonnych z pragnieniem ziemskich wygód. Po okresie życia w sprzeczności ze swoimi monastycznymi zobowiązaniami, przeszła głęboką przemianę duchową. Resztę życia poświęciła ascezie i służbie, zyskując ostatecznie sławę ogromnej świętości przed śmiercią w Viterbo w 1640 roku.
Życie i przemiana
Po odrzuceniu propozycji małżeństwa, Hiacynta wstąpiła do klasztoru w Viterbo, aby zamaskować swoje osobiste rozczarowanie. Przez dekadę prowadziła luksusowy tryb życia, który był sprzeczny z jej ślubami. Po surowym upomnieniu ze strony spowiednika, przyjęła życie skrajnej pokuty, obejmującej posty i czuwania. Stała się znana z opieki nad chorymi podczas zarazy i założyła dwa bractwa, aby wspierać starców, więźniów i ubogich.
Kult
Kościół katolicki kanonizował ją w 1807 roku za pontyfikatu papieża Piusa VII, po jej beatyfikacji w 1726 roku. Jej sława świętości była tak znacząca, że podczas czuwania przy jej zmarłej, żałobnicy odrywały kawałki jej habitu, aby zachować je jako relikwie. Jej szczątki są przechowywane do kultu w kościele jej dawnego klasztoru, który został nazwany na jej cześć. Jej wspomnienie obchodzi się 30 stycznia.