Hermann Göring był niemieckim politykiem, lotnikiem, dowódcą wojskowym i skazanym zbrodniarzem wojennym, jedną z najpotężniejszych postaci w NSDAP. Pełnił funkcję naczelnego dowódcy Luftwaffe aż do ostatnich dni reżimu, który rządził Niemcami w latach 1933–1945. Jako as myśliwski z czasów I wojny światowej stał się kluczowym architektem nazistowskiej polityki gospodarczej i wojskowej, by w ostatnich miesiącach wojny stracić łaski Adolfa Hitlera. Po wojnie skazano go na śmierć w procesie norymberskim, a popełnił samobójstwo w noc poprzedzającą planowaną egzekucję.
Młodość i dojście do władzy






Göring urodził się w 1893 roku w Rosenheim w Bawarii jako syn byłego oficera kawalerii, który był pierwszym gubernatorem generalnym Niemieckiej Afryki Południowo-Zachodniej. Od dzieciństwa interesował się karierą wojskową, ukończył akademię wojskową i w 1912 roku wstąpił do armii pruskiej. Po wybuchu I wojny światowej przeszedł szkolenie pilota, a następnie dowodził Jagdgeschwader 1, eskadrą myśliwską niegdyś prowadzoną przez Manfreda von Richthofena. Wcześnie wstąpił do partii nazistowskiej i został ranny w nieudanym puczu monachijskim Hitlera w 1923 roku.
Władza w państwie nazistowskim






Po objęciu przez Hitlera urzędu kanclerza w 1933 roku Göring otrzymał stanowisko w rządzie i nadzorował utworzenie Gestapo, które następnie przekazał Heinrichowi Himmlerowi. W 1936 roku mianowano go pełnomocnikiem Planu Czteroletniego, zadanie polegało na mobilizacji gospodarki na potrzeby wojny, co oddało pod jego kontrolę wiele instytucji państwowych. W 1939 roku Hitler wyznaczył go swoim następcą, a w 1940 roku nadano mu nowo utworzony stopień Reichsmarschalla, wyższy od stopni wszystkich oficerów sił zbrojnych.
Upadek i proces





W miarę przebiegu wojny jego pozycja słabła, gdy Luftwaffe nie zdołała powstrzymać alianckich bombardowań niemieckich miast ani zaopatrzyć okrążonych wojsk pod Stalingradem. Coraz bardziej poświęcał się gromadzeniu majątku i dzieł sztuki, z których wiele pochodziło od żydowskich ofiar Holokaustu. W kwietniu 1945 roku poprosił Hitlera o zgodę na przejęcie kierownictwa nad Rzeszą, a Hitler, uznając to za zdradę, odsunął go od wszystkich stanowisk. Na procesie norymberskim w 1946 roku został uznany winnym spisku, zbrodni przeciwko pokojowi, zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości i skazany na powieszenie.
