Henryk z Ast był XIV-wiecznym katolickim prelatem, który pełnił funkcję łacińskiego patriarchy Konstantynopola oraz biskupa Negroponte. Urodzony w Asti około 1300 roku, stał się znaczącą postacią w polityce greckiej części państwa frankijskiego. Jest najbardziej znany ze swojej roli jako naczelny dowódca pierwszego krucjaty smyrneńskiej. Podczas tej wyprawy wojennej przeciwko tureckiemu władcy Umur Begowi, Henryk dowodził różnymi siłami morskimi i lądowymi, ostatecznie ginąc podczas nabożeństwa religijnego w Izmirze w 1345 roku.
Kariera kościelna
Jako wysokiej rangi duchowny, Henryk zarządzał złożonymi relacjami dyplomatycznymi między papiestwem a różnymi frakcjami w Grecji. W 1341 roku, działając na polecenie papieża, spotkał się z przedstawicielami Wielkiej Kompanii Katalańskiej. Później ułatwił zawarcie strategicznego sojuszu między Zakonem Maltańskim a królem Cypru. Ze względu na swój znaczący wpływ w regionie, papież Klemens VI mianował go legatem papieskim, aby poprowadził krucjatę przeciwko Smyrnie.
Dowodzenie wojskowe
Henryk kierował operacjami krucjaty, nadzorując zdobycie portu w Smyrnie i odbudowę jego fortyfikacji. Sprawował władzę nad flotą genueńską i pracował na rzecz utrzymania pokoju w Księstwie Aten. Jego dowodzenie obejmowało organizowanie udanych rajdów morskich w celu zabezpieczenia zapasów, co zmusiło oblegające siły osmańskie do wycofania się z pozycji w pobliżu cytadeli.
Śmierć i kult
Patriarcha zmarł 17 stycznia 1345 roku podczas próby odprawienia mszy w kościele położonym między liniami chrześcijańskimi a tureckimi. Podczas gdy wielu zdołało uciec do bezpiecznej przystani, Henryk został zabity podczas ataku sił Umur Bega. W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego, a jego wspomnienie obchodzi się 17 stycznia.