Henryk Walpole był angielskim jezuitą i teologiem żyjącym w XVI wieku, który został stracony w Yorku za swoje przekonania religijne. Urodzony w Docking w 1558 roku, początkowo studiował prawo, lecz został księdzem po egzekucji Edmunda Campiona. Po odbyciu szkolenia w Rzymie i Francji służył jako kapelan wojskowy dla katolickich uchodźców w Niderlandach. Jego misja wspierania angielskich seminariów doprowadziła ostatecznie do aresztowania w hrabstwie Yorkshire, co skutkowało śmiercią za odmowę uznania religijnej supremacji monarchy.
Życie i posługa
Po studiach prawniczych Walpole wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, studiując w Rzymie oraz w szkole szkockiej w Pont-à-Mousson. Został święcony na kapłana w Paryżu w 1588 roku. Jego posługa obejmowała pełnienie funkcji kapelana żołnierzy w Niderlandach oraz podróż do Hiszpanii w celu uzyskania zgody na założenie nowych seminariów. Pod koniec 1593 roku próbował dotrzeć do Anglii przez Szkocję, lecz został schwytany krótko po wylądowaniu w Yorkshire.
Męczeństwo
Po aresztowaniu Walpole poddawany był rozległym torturom zarówno w Yorku, jak i w Tower of London. Podczas procesu w kwietniu 1595 roku odmówił złożenia przysięgi supremacji (Oath of Supremacy), która uznawałaby władzę królowej w sprawach religijnych. W konsekwencji został skazany za zdradę stanu. Został stracony przez powieszenie, poćwiartowanie i wyciągnięcie wnętrzności 7 kwietnia 1595 roku.
Kult
Walpole jest uznawany za świętego i został włączony do grona Czterdziestu Męczenników Anglii i Walii. Został kanonizowany w 1970 roku, a jego wspomnienie obchodzi się 7 kwietnia. Jest upamiętniany w licznych biografiach i opublikowanych listach, a katolicki kościół w Burnham Market w hrabstwie Norfolk nosi jego imię.