Henryk VIII Tudor (1491–1547) był królem Anglii i Irlandii od 1509 roku aż do swojej śmierci. Po ojcu, Henryku VII, odziedziczył tron, a we wczesnych latach panowania uchodził za człowieka przystojnego, wykształconego i uzdolnionego. Jego zerwanie z Rzymem, spowodowane odmową papieża unieważnienia małżeństwa z Katarzyną Aragońską, doprowadziło do tego, że został najwyższym zwierzchnikiem Kościoła anglikańskiego oraz do likwidacji katolickich klasztorów, co przyczyniło się do reformacji w Anglii. Pamiętany jest ze swoich sześciu małżeństw oraz z egzekucji dwóch z żon.
Młodość












Henryk urodził się w Greenwich jako drugi syn Henryka VII i Elżbiety Yorkskiej. Jego starszy brat Artur był następcą tronu do swojej śmierci w 1502 roku, po czym Henryk otrzymał tytuł księcia Walii. Ponieważ nie spodziewano się, że zostanie królem, jego wczesne życie jest słabo udokumentowane, otrzymał jednak solidne wykształcenie i biegle władał łaciną oraz francuskim. Henryk VII trzymał drugiego syna pod ścisłym nadzorem i powierzał mu niewiele publicznych obowiązków, dlatego Henryk objął tron z niewielkim praktycznym doświadczeniem w zarządzaniu państwem.
Zerwanie z Rzymem












Henryk zabiegał o unieważnienie małżeństwa z Katarzyną Aragońską, zwracając się do papieża Klemensa VII, gdy zapragnął męskiego dziedzica. Po odmowie papieża arcybiskup Thomas Cranmer orzekł w 1533 roku nieważność małżeństwa, a papież ekskomunikował Henryka. Następnie król przeforsował akty supremacji, czyniąc siebie najwyższym zwierzchnikiem Kościoła anglikańskiego. Zlikwidował katolickie klasztory i przejął ich majątki, co odegrało zasadniczą rolę w reformacji w Anglii.
