Maria Enrichetta Dominici była włoską zakonnicą ze zgromadzenia Sióstr św. Anny, żyjącą w latach 1829–1894. Urodzona jako Caterina Dominici w pobliżu Turynu, wstąpiła do zgromadzenia w 1850 roku, przyjmując imię zakonne. Jest znana ze swojej oddanej służby podczas epidemii cholery w 1854 roku oraz z długoletniego sprawowania funkcji przełożonej generalnej swojego zgromadzenia. Przez całe życie utrzymywała bliskie relacje z liderami Kościoła, w tym z papieżem Leonem XIII i Janem Bosko.
Życie i służba
Po rozstaniu rodziców w jej dzieciństwie, była wychowywana przez wuja, który był księdzem. Po wstąpieniu do Sióstr św. Anny, ostatecznie kierowała instytutem jako przełożona generalna przez ponad trzydzieści lat. Nawet gdy pod koniec życia jej zdrowie znacznie się pogorszyło, kontynuowała pełnienie obowiązków przełożonej. W 1879 roku udała się do Indii, a w 1884 roku otrzymała prywatną audiencję u papieża.
Kult
Proces jej beatyfikacji rozpoczął się w Turynie na początku XX wieku. Po zatwierdzeniu jej pism duchowych i uznaniu jej heroicznych cnót, papież Paweł VI ogłosił ją błogosławioną w 1975 roku. Po potwierdzeniu cudu została beatyfikowana w 1978 roku. Jej szczątki zostały przeniesione do kaplicy domu macierzystego jej zgromadzenia w 1926 roku.