Henri Giraud był francuskim generałem armii, znanym przede wszystkim z ucieczki z niemieckiej niewoli w 1942 roku. Później stał się jednym z przywódców francuskiego ruchu oporu i rywalem Charles’a de Gaulle’a. De Gaulle przechytrzył go, a w kwietniu 1944 roku Giraud został odsunięty od wpływu, co doprowadziło do jego rezygnacji. Po wojnie został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego w 1946 roku, a zmarł w Dijon w 1949 roku.
Wczesna kariera




Urodzony w Paryżu w 1879 roku, Giraud ukończył Saint-Cyr w 1900 roku i służył w Tunezji. Podczas I wojny światowej został ciężko ranny i wzięty do niewoli w bitwie pod Saint-Quentin w 1914 roku, po czym zbiegł dzięki pomocy siatki kontaktów, w tym powiązanej z Edith Cavell. Później wyróżnił się w bitwie pod La Malmaison w 1917 roku, gdzie jego batalion zdobył Fort de Malmaison. W latach 20. i 30. brał udział w kampaniach w Maroku, a także dowodził wojskowym gubernatorstwem Metzu.
Przywództwo w czasie wojny



Na początku II wojny światowej Giraud dowodził Siódmą Armią i w 1940 roku, podczas bitwy o Francję, otrzymał trudne zadanie manewru pod Bredą. Przejął rozbitą Dziewiątą Armię i wkrótce został schwytany przez Niemców. Po ucieczce do Francji Vichy w 1942 roku nawiązał kontakt z aliantami, którzy poparli go jako kandydata na przywódcę Francji. Jako wysoki komisarz Francuskiej Afryki Północnej i Zachodniej nadzorował stopniowe odchodzenie od autorytarnych rządów Vichy. W czerwcu 1943 roku wspólnie z de Gaulle’em kierował Francuskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego.
