Harald V (1937–2026) był królem Norwegii od 1991 roku do swojej śmierci w 2026 roku. Trzecie dziecko i jedyny syn księcia koronnego Olafa i księżniczki koronnej Märthy, wychowywał się częściowo na emigracji podczas niemieckiej okupacji Norwegii, a później stał się znany dzięki swojej karierze sportowej oraz stałej obecności podczas kryzysów narodowych. Jego następcą został syn, Haakon VIII.
Wczesne lata i emigracja



Harald urodził się w posiadłości Skaugum w Asker, za panowania swojego dziadka, króla Haakona VII. W 1940 roku, gdy Niemcy najechały Norwegię, rodzina królewska została rozdzielona, a matka Haralda zabrała go wraz z siostrami do Szwecji. Po pewnym czasie spędzonym tam przenieśli się do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywali przez większą część II wojny światowej. Rodzina powróciła do Norwegii w 1945 roku, a Harald studiował następnie w kilku uczelniach, w tym na Uniwersytecie w Oslo, w Norweskiej Akademii Wojskowej oraz w Balliol College w Oksfordzie.
Sport i książę koronny



Harald reprezentował Norwegię w żeglarstwie na igrzyskach olimpijskich w 1964, 1968 i 1972 roku. W 1970 roku został pierwszym prezesem Norweskiej Federacji Żeglarskiej. Został księciem koronnym, gdy jego dziadek zmarł w 1957 roku, a ojciec objął tron. W 1990 roku, podczas choroby ojca, przejął większość uprawnień monarchy jako regent, a w roku następnym sam został królem.
Panowanie i dziedzictwo


W czasie jego panowania Harald był powszechnie chwalony za przywództwo podczas kryzysów narodowych, w tym podczas sztormu noworocznego w 1992 roku, ataków w Norwegii w 2011 roku, osuwiska w Gjerdrum w 2020 roku oraz pandemii COVID-19. Zyskał za to przydomek „nasjonens bestefar”, czyli dziadek narodu. W 2024 roku został najstarszym panującym monarchą Norwegii, a po śmierci Elżbiety II w 2022 roku – najstarszym panującym monarchą w Europie.
