factograf
PL
Zaloguj się

król Norwegii w latach 1991–2026

Harald V

  • 1 min czytania
  • W 97 językach
  • 9 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Harald V

Harald V (1937–2026) był królem Norwegii od 1991 roku do swojej śmierci w 2026 roku. Trzecie dziecko i jedyny syn księcia koronnego Olafa i księżniczki koronnej Märthy, wychowywał się częściowo na emigracji podczas niemieckiej okupacji Norwegii, a później stał się znany dzięki swojej karierze sportowej oraz stałej obecności podczas kryzysów narodowych. Jego następcą został syn, Haakon VIII.

Wczesne lata i emigracja

Harald z matką, księżniczką koronną Märthą, w 1937 roku
Harald z matką, księżniczką koronną Märthą, w 1937 roku
Harald jako maskotka Królewskich Sił Powietrznych Norwegii na lotnisku Little Norway w Kanadzie, 1943 rok
Harald jako maskotka Królewskich Sił Powietrznych Norwegii na lotnisku Little Norway w Kanadzie, 1943 rok
Harald jako student Szkoły Oficerów Kawalerii w Trandum, 1956/1957
Harald jako student Szkoły Oficerów Kawalerii w Trandum, 1956/1957
3 obrazy

Harald urodził się w posiadłości Skaugum w Asker, za panowania swojego dziadka, króla Haakona VII. W 1940 roku, gdy Niemcy najechały Norwegię, rodzina królewska została rozdzielona, a matka Haralda zabrała go wraz z siostrami do Szwecji. Po pewnym czasie spędzonym tam przenieśli się do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywali przez większą część II wojny światowej. Rodzina powróciła do Norwegii w 1945 roku, a Harald studiował następnie w kilku uczelniach, w tym na Uniwersytecie w Oslo, w Norweskiej Akademii Wojskowej oraz w Balliol College w Oksfordzie.

Sport i książę koronny

Harald z Sonją Haraldsen, 1968 rok
Harald z Sonją Haraldsen, 1968 rok
Harald, Laura Bush, George W. Bush i królowa Sonja, 2005 rok
Harald, Laura Bush, George W. Bush i królowa Sonja, 2005 rok
Ambasador Estonii Janne Jõesaar-Ruusalu składa listy uwierzytelniające królowi w 2016 roku
Ambasador Estonii Janne Jõesaar-Ruusalu składa listy uwierzytelniające królowi w 2016 roku
3 obrazy

Harald reprezentował Norwegię w żeglarstwie na igrzyskach olimpijskich w 1964, 1968 i 1972 roku. W 1970 roku został pierwszym prezesem Norweskiej Federacji Żeglarskiej. Został księciem koronnym, gdy jego dziadek zmarł w 1957 roku, a ojciec objął tron. W 1990 roku, podczas choroby ojca, przejął większość uprawnień monarchy jako regent, a w roku następnym sam został królem.

Panowanie i dziedzictwo

Harald w październiku 2021 roku na otwarciu sesji Parlamentu Saamów 2021–22
Harald w październiku 2021 roku na otwarciu sesji Parlamentu Saamów 2021–22
Upamiętnienie Haralda przy pomniku Błękitnego Kamienia w Bergen w dniu jego śmierci
Upamiętnienie Haralda przy pomniku Błękitnego Kamienia w Bergen w dniu jego śmierci
2 obrazy

W czasie jego panowania Harald był powszechnie chwalony za przywództwo podczas kryzysów narodowych, w tym podczas sztormu noworocznego w 1992 roku, ataków w Norwegii w 2011 roku, osuwiska w Gjerdrum w 2020 roku oraz pandemii COVID-19. Zyskał za to przydomek „nasjonens bestefar”, czyli dziadek narodu. W 2024 roku został najstarszym panującym monarchą Norwegii, a po śmierci Elżbiety II w 2022 roku – najstarszym panującym monarchą w Europie.

W 97 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy