Haberilia była pustelnicą, która żyła około roku 1100 w pobliżu opactwa Mehrerau w Bregencji. Choć relacje historyczne z jej epoki nie istnieją, późniejsze średniowieczne tradycje i nekrologie identyfikują ją jako świętą kobietę związaną z tym klasztorem. Mimo że późniejsze legendy przedstawiały ją jako benedyktyńską opatkę, współczesne badania sugerują, że prawdopodobnie była samotną postacią religijną. Jest uznawana za błogosławioną w Kościele rzymskokatolickim i wspomniana jest 30 stycznia.
Życie i legenda
Mało wiadomo o jej rzeczywistym życiu, ponieważ współczesne jej dokumenty z XI lub XII wieku nie wspominają o niej. Większość informacji na temat jej tożsamości pochodzi z późniejszych przekazów, takich jak dzieło Jakoba Mennela z 1519 roku, który przedstawił ją jako cnotliwą opatkę. Opowieści te czasem wiązały ją ze świętym Gallem, sugerując, że otrzymała od niego habit, choć historycy uważają takie powiązania za część mitów założycielskich klasztoru.
Kult i cuda
Haberilia stała się ważną postacią dla lokalnych pielgrzymów, szczególnie tych szukających uzdrowienia dla chorych dzieci. Jej grób w opactwie Mehrerau stał się miejscem kultu, w którym ludzie prosili o cuda. Na początku XVIII wieku udokumentowano liczne przypadki uzdrowień przypisywanych jej wstawiennictwu. Jej popularność w regionie Vorarlberg była tak szeroka, że powstało lokalne przysłowie mówiące o tym, że dzieci potrzebują wizyty w Mehrerau, aby odzyskać zdrowie.