Gwidon Maria Conforti był włoskim arcybiskupem i misjonarzem-założycielem, który żył w latach 1865–1931. Urodzony w prowincji Parma, poświęcił życie służbie Kościołowi katolickiemu, sprawując kolejno urzędy arcybiskupa Rawenny oraz biskupa Parmy. Najbardziej znany jest z założenia w 1895 roku misjonarzy Xaweriińskich – organizacji, która krótko po powstaniu wysłała swoich pierwszych członków do Chin. Jego działania koncentrowały się głównie na nauczaniu religijnym młodzieży oraz wspieraniu działalności misyjnej.
Życie i posługa
Po tym, jak jego powołanie stało się oczywiste w dzieciństwie, Conforti wstąpił do seminarium w Parmie. Został święconym kapłanem w 1888 roku, a później pełnił funkcje profesora i wikariusza generalnego. Jako biskup był znany z licznych podróży w celu odwiedzania swoich parafii, często odbywanych konno. Odegrał istotną rolę w kształtowaniu nowoczesnej pracy misyjnej i był inicjatorem wydania encykliki Maximum illud w 1919 roku.
Kult
Kościół katolicki uznał jego heroiczne cnoty, co doprowadziło do jego beatyfikacji przez papieża Jana Pawła II w 1996 roku. Po zatwierdzeniu drugiego cudu, został kanonizowany na świętego przez papieża Benedykta XVI w 2011 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 5 listopada, w rocznicę jego śmierci w Parmie.