Gwido da Velate był arcybiskupem Mediolanu, który sprawował tę funkcję od 1045 roku aż do swojej abdykacji w 1067 roku. Pierwotnie wybrany przez lokalną ludność w opozycji do kandydata preferowanego przez szlachtę, jego nominacja została później zatwierdzona przez cesarza Henryka III. Jego rządy charakteryzowały się znaczną niestabilnością społeczną i religijną, gdyż często ścierał się z reformatorskim ruchem patarińskim oraz różnymi frakcjami politycznymi w mieście.
Życie i kariera
Podczas swojego panowania Gwido mierzył się z silnym oporem reformatorów, którzy dążyli do zniesienia małżeństw duchownych i konkubinatu. Opierał się tym zmianom i odmawiał przyjęcia kompromisów ograniczających jego władzę, co prowadziło do nieustannych konfliktów z uboższą szlachtą i komuną. Po śmierci Henryka III kilka postaci próbowało mediować w niepokojach, lecz pokój pozostawał nieosiągalny aż do momentu, gdy Gwido ostatecznie zrezygnował ze swojego stanowiska.
Kult
Gwido jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 23 sierpnia. Choć ustąpił ze swojego urzędu w 1067 roku, później powrócił do swojej roli po zachęcie do pokuty ze strony papieża Anzelma z Baggio. Zmarł w Alessandrii w 1071 roku.