Guglielmo da Fenoglio był włoskim kartuzjaninem, który żył w latach 1065–1120. Urodzony w Garessio, początkowo poszukiwał samotnego życia pustelnika w pobliżu Torre Mondovì, zanim dołączył do wspólnoty w Casotto. Postępując zgodnie z regułą ustanowioną przez świętego Bruna, żył jako brat konwersarski, zyskując uznanie dzięki swojej głębokiej pokorze i posłuszeństwu. W tradycji katolickiej jest oficjalnie uznany za błogosławionego, a jego kult został potwierdzony przez papieża Piusa IX w 1860 roku.
Życie i pobożność

Po wczesnych latach spędzonych jako pustelnik, Guglielmo dołączył do innych wyznawców religijnych w kartuzjańskim klasztorze w Casotto. Przez całe życie pozostawał bratem konwersarskim, ściśle przestrzegając kartuzjańskiego modelu życia. Podobno jego szczątki przez trzy stulecia pozostawały niezniszczalne i elastyczne, choć miejsce jego pochówku stało się nieznane po tym, jak mnisi przenieśli grób, aby chronić samotność wspólnoty przed odwiedzającymi pielgrzymami.
Kult i sztuka

Jest czczony jako patron braci konwersarskich kartuzjanów. W sztuce religijnej często przedstawiany jest z trzymaną nogą osła, co jest atrybutem wywodzącym się z legendy, według której użył jej do odpędzenia bandytów. Jego wizerunek pojawia się w różnych miejscach, w tym w klasztorze w Pawi i w klasztorze San Martino w Neapolu.
