Guala de Roniis był włoskim dominikaninem i biskupem Breccii żyjącym w XIII wieku. Urodzony około 1180 roku w szlacheckiej rodzinie w Bergamo, stał się jednym z pierwszych zwolenników Dominika z Osmy. W trakcie swojej działalności służył jako wybitny legat papieski, z sukcesem negocjując pokój między różnymi miastami i działając jako mediator dla Fryderyka II. Po rezygnacji z urzędu biskupa, aby poszukać życia w odosobnieniu, pozostał poszukiwanym doradcą duchowym aż do śmierci w 1244 roku.
Życie i służba

Jako wczesny członek Zakonu Kaznodziejów, Guala pełnił kilka istotnych funkcji. Służył jako przeor w Breccii, a w 1229 roku został biskupem Breccii. Jego umiejętności dyplomatyczne były wysoko cenione przez papiestwo, co skłoniło go do pełnienia funkcji nuncjusza i legata papieskiego w celu mediacji w konfliktach między miastami takimi jak Bolonia i Mantua, a także między Treviso i Padwą. Pomógł również w doprowadzeniu do zawarcia traktatu w San Germano.
Późniejsze lata

W 1242 roku Guala zrezygnował ze stanowiska biskupa z powodu niepokojów społecznych. Przeprowadził się do klasztoru w Astino, aby prowadzić ciche życie modlitewne. Nawet w tym okresie odosobnienia wielu ludzi nadal odwiedzało go, aby otrzymać jego duchowe przewodnictwo. Zmarł w klasztorze 3 września 1244 roku.
Kult
Guala jest błogosławionym Kościoła katolickiego. Ze względu na wieloletnią lokalną cześć, papież Pius IX potwierdził jego beatyfikację w 1868 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 4 września.
