Grigorij Perelman (ur. 1966) to rosyjski matematyk i geometra, znany z wkładu w analizę geometryczną, geometrię riemannowską i topologię geometryczną. W latach 2002–2003 opracował nowe techniki analizy przepływu Ricciego i udowodnił hipotezę Poincarégo oraz hipotezę geometryzacji Thurstona, przy czym ta pierwsza od ponad stu lat była słynnym otwartym problemem. W 2006 roku oświadczył, że zrezygnował z zawodowej matematyki, powołując się na rozczarowanie standardami etycznymi w tej dziedzinie, i od tego czasu prowadzi odosobniony tryb życia w Petersburgu.
Młodość i kariera
Urodzony w Leningradzie w rodzinie żydowskiej, Perelman wcześnie wykazał talent matematyczny i w 1982 roku zdobył złoty medal dla reprezentacji Związku Radzieckiego na Międzynarodowej Olimpiadzie Matematycznej, uzyskując maksymalną liczbę punktów. Po obronie doktoratu w 1990 roku w Instytucie Steklova pracował na stanowiskach badawczych na kilku uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych, gdzie w 1994 roku udowodnił hipotezę duszy w geometrii riemannowskiej. Następnie wrócił do Instytutu Steklova w Petersburgu, odrzucając oferty czołowych amerykańskich uczelni.
Główne osiągnięcia i uznanie
Wczesne prace Perelmana nad przestrzeniami Aleksandrowa, wykonane wspólnie z Jurijem Burago i Michaelem Gromowem, stworzyły podstawy tej dziedziny. Jego dowód hipotezy Poincarégo został uznany przez czasopismo „Science” za przełom roku 2006, a w 2010 roku Clay Mathematics Institute ogłosił, że spełnił kryteria przyznania pierwszej Nagrody Milenijnej. Odrzucił ją, podobnie jak Medal Fieldsa, który otrzymał w 2006 roku, a wcześniej odmówił nagrody Europejskiego Towarzystwa Matematycznego.
