Grigorij Awerin był prawosławnym kapłanem, który żył w Imperium Rosyjskim i Związku Radzieckim na początku XX wieku. Urodzony w 1889 roku w ujeździe Juriewieckim, początkowo pracował jako nauczyciel i był zaangażowany w Partię Socjalistów-Rewolucjonistów. Po okresie uwięzienia przeszedł nawrócenie religijne i został święconym kapłanem w 1921 roku. Był znany ze swojego ascetycznego trybu życia i oddania pomocy ubogim. Został stracony w 1937 roku i jest czczony jako męczennik kapłański w Kościele prawosławnym.
Życie i posługa
Po pracy jako nauczyciel i urzędnik lokalny, Awerin zwrócił się ku głębokiej wierze chrześcijańskiej po swoim pierwszym uwięzieniu. Jako kapłan żył w skrajnej prostocie, często śpiąc na brzozowych gałęziach i poświęcając noce na modlitwę. Wspierał ubogie rodziny i zapewniał przewodnictwo duchowe wielu osobom, w tym tym, którzy wcześniej byli ateistami. Pozostał niezłomnym zwolennikiem deklaracji metropolity Sergija w okresie podziałów kościelnych.
Prześladowania i śmierć
Awerin był wielokrotnie aresztowany przez władze radzieckie z powodu swojej działalności religijnej. W 1930 roku został skazany na pięć lat obozów pracy, a po zwolnieniu kontynuował posługę aż do ponownego aresztowania w 1935 roku. Pracując w kopalni Temirtau, zachowywał wiarę i zachęcał współwięźniów do pozostania pobożnymi. W 1937 roku został skazany na śmierć za agitację kontrrewolucyjną i stracony po spędzeniu tygodnia w celi śmierci.
Kult
Kościół Prawosławny Rosyjski uznał jego męczeństwo w 2000 roku podczas Jubileuszowej Rady Biskupów. Jest upamiętniany jako męczennik kapłański wśród nowych męczenników i wyznawców Rosji, czczony za odmowę wyrzeczenia się wiary lub współpracy z władzami obozowymi.