Grenlandia to terytorium autonomiczne Królestwa Danii oraz największa wyspa świata. Leży między Oceanem Arktycznym a Atlantykiem, na wschód od Archipelagu Arktycznego Kanady, i jest największą z trzech części składowych królestwa pod względem powierzchni lądowej. Jej stolicą i największym miastem jest Nuuk. Większość mieszkańców stanowią Inuici, a ludność skupia się na południowo-zachodnim wybrzeżu, podczas gdy reszta wyspy jest słabo zaludniona. Grenlandia w dużym stopniu polega na pomocy finansowej Danii, a jej obywatele są obywatelami duńskimi.
Pierwsze osadnictwo












Grenlandia jest zamieszkiwana z przerwami od co najmniej 4500 lat przez ludy okołobiegunowe, których przodkowie przybyli tu z terenów dzisiejszej Kanady. Osadnicy normańscy z Norwegii dotarli na wyspę w X wieku, zakładając osady na południowo-zachodnim wybrzeżu. Ich potomkowie żyli tam przez około 400 lat, po czym zniknęli pod koniec XV wieku, być może w wyniku ochłodzenia klimatu. Duńsko-norwescy odkrywcy ponownie dotarli na wyspę w XVII wieku i ustanowili trwałą obecność skandynawską.
Droga do samorządności












Po rozdzieleniu Danii i Norwegii w 1814 roku Grenlandia przeszła pod panowanie korony duńskiej. Konstytucja duńska z 1953 roku zakończyła jej status kolonii i w pełni włączyła ją w struktury państwa duńskiego. Autonomię wewnętrzną (home rule) przyznano w 1979 roku, a referendum z 2008 roku zatwierdziło ustawę o samorządzie, która przekazała lokalnemu rządowi dalsze uprawnienia. Dania nadal kontroluje obywatelstwo, politykę monetarną, bezpieczeństwo i sprawy zagraniczne. Strategiczne położenie Grenlandii i jej zasoby mineralne nadają jej znaczenie dla Danii, NATO i Unii Europejskiej.
