Gregorio Celli był włoskim kapłanem z XIII wieku i członkiem zakonu augustianów. Urodzony w Verucchio, początkowo mieszkał w Rimini, gdzie zyskał uznanie dzięki surowemu przestrzeganiu reguły zakonnej i oddaniu pokucie. Po dziesięcioleciach aktywnej służby, w tym głoszeniu kazań przeciwko herezjom, w 1300 roku zdecydował się wycofać z działalności publicznej, aby prowadzić życie w odosobnieniu. Swoje ostatnie lata spędził w jaskini w pobliżu osady franciszkanów, skupiając się na poście i kontemplacji aż do śmierci w 1343 roku.
Życie i posługa

Po wstąpieniu do zakonu augustianów w 1240 roku, Celli stał się szanowaną postacią znaną ze swojej pobożności. Choć początkowo służył jako kaznodzieja i spowiednik jeszcze przed formalną święceniami, był wysoko ceniony za studia teologiczne. Po pielgrzymce do Rzymu w 1300 roku poszukiwał bardziej odosobnionego życia. Przeprowadził się w góry, aby żyć jako pustelnik, dążąc do głębokiej refleksji poprzez modlitwę i ascezę.
Kult
Lokalna społeczność w Rimini pielęgnowała długotrwałą tradycję jego czczenia. W 1769 roku papież Klemens XIV oficjalnie uznał tę trwającą lokalną pobożność, wydając dekret. To formalne uznanie jego kultu stanowiło jego beatyfikację, potwierdzając jego status świętego w tradycji katolickiej.
