Godryk z Finchale był angielskim kupcem i pustelnikiem żyjącym w XII wieku w Norfolk oraz hrabstwie Durham. Urodzony około 1065 roku, początkowo odniósł sukces jako handlarz wędrowny i kapitan statku, podróżując szeroko po całym Morzu Śródziemnym. Po duchowym przebudzeniu w pobliżu wysp Farne, poświęcił późniejsze lata życia ascetycznemu trybowi życia. Osiedlił się w Finchale, gdzie zbudował kaplicę i przez sześćdziesiąt lat żył jako pustelnik. Jest wspominany jako święty człowiek, którego mądrości szukali tacy dostojnicy jak Thomas Becket.
Życie i dzieła
Po zakończeniu kariery morskiej, Godryk został pustelnikiem w Finchale. Żył skromnie, żywiąc się dzikim pożywieniem i śpiąc na ziemi. Jest znany ze współczucia wobec zwierząt, w tym z ochrony jeleni i węży. Jako kompozytor jest przypisywanych mu jednych z najwcześniejszych zachowanych angielskich pieśni, w tym hymnów, które rzekomo nauczyła go w wizji sama Najświętsza Maryja Panna.
Kult i dziedzictwo
Choć nigdy nie został formalnie kanonizowany, Godryk jest uznawany za świętego. Jego wspomnienie obchodzone jest 21 maja. Jego muzyczne dziedzictwo obejmuje cztery starożytne hymny oraz późniejszą melodię hymnu skomponowaną przez Johna Bacchusa Dykesa. Jego życie zainspirowało również współczesną literaturę, zwłaszcza nominowaną do Nagrody Pulitzera powieść Fredericka Buechnera.