Goar z Akwitanii był VII-wiecznym kapłanem i pustelnikiem urodzonym w Ardin. Choć po święceniach był znany ze swojego potężnego kaznodziejstwa, dążył do bardziej odosobnionego życia. W 618 roku przeniósł się do diecezji Trewersu, aby żyć jako pustelnik w pobliżu Oberwesel. Mimo pragnienia niepozorności, jego sława świętości rosła, przyciągając wielu pielgrzymów. Słynnie odrzucił propozycję objęcia urzędu biskupa Trewersu, woląc zachować życie w samotności aż do śmierci w 649 roku.
Życie i cuda
Podczas życia jako pustelnik, Goar mierzył się z oskarżeniami o hipokryzję ze strony niektórych pielgrzymów. Według tradycji, udowodnił swoją niewinność i obnażył nieuczciwość biskupa Trewersu za sprawą cudu związanego z porzuconym dzieckiem. Podobno wykazał również Bożą łaskę, gdy rzucił swój płaszcz na promień słońca, który utrzymał szatę tak, jakby był ciałem stałym. Wydarzenia te doprowadziły do propozycji zastąpienia biskupa, rolę, którą ostatecznie odrzucił.
Kult i dziedzictwo
Święty jest patronem winiarzy, garncarzy i karczmarzy. Jego pamięć jest czczona w mieście Sankt Goar am Rhein, gdzie nad jego pustelnią zbudowano kościół. Jego życie zostało spisane w hagiografii napisanej przez Wandalberta z Prüm w 839 roku. Jego wspomnienie jest obchodzone corocznie 6 lipca.