Giuseppe Pannini (também Joseph Pannini) był architektem, scenografem i archeologiem działającym w Rzymie, stolicy Państwa Kościelnego, w okresie przejścia od późnego baroku do klasycyzmu. Był synem malarza i architekta Giovanniego Paolo Paniniego i, podobnie jak ojciec, poświęcił się architekturze. Jego kariera jest słabo udokumentowana, a jego twórczość bywa mylona z dziełami brata, grafika i rysownika Francesca Paniniego. Uznaje się go za zasługę dokończenia Fontanny di Trevi w 1762 roku, po śmierci jej pierwotnego projektanta, Nicoli Salviego.
Rodzina i młodość

Giuseppe był jednym z dwóch synów Giovanniego Paola Paniniego, znanego malarza weduty i architekta w Rzymie. Podobnie jak ojciec, synowie działali w kilku dziedzinach. Jego brat Francesco Panini (1745–1812) był malarzem architektury i pejzażu, rysownikiem oraz wydawcą grafik, który współpracował z ojcem. Z biegiem czasu obaj bracia bywali myleni, a niektóre biogramy słownikowe przypisywały Giuseppemu materiały należące do Francesca.
Dzieła architektoniczne

Giuseppe Pannini otrzymał od papieża Benedykta XIV zlecenie budowy kościoła Sant'Isidoro alle Terme w latach 1754–1755, w pobliżu Term Dioklecjana. Po rozbiórkach w 1940 roku zachowały się jedynie jego fasada i zniszczone wnętrze. W Rzymie zaprojektował także Palazzo Corsini, często współpracował z Ferdinandem Fugą, a w 1775 roku uczestniczył w odbudowie sklepienia kościoła Trinità dei Monti na szczycie Schodów Hiszpańskich.
Prace archeologiczne

Jako archeolog Pannini wykonał w 1753 roku pomiary Odeonu w Willi Hadriana, a jego pomiary zostały wygrawerowane na trzech dużych tablicach. Od 1775 roku brał udział w papieskich wykopaliskach w Otricoli w Umbrii, gdzie pod jego kierunkiem odkryto gigantyczną marmurową głowę Jowisza, obecnie znajdującą się w Muzeum Pio Clementino w Watykanie.
