Giulio Taddeo Guasco był włoską postacią religijną z XVII wieku, urodzoną w Alessandrii. Pierwotnie nazywany Alessandro, był spadkobiercą bogatej rodziny, lecz w wieku 22 lat wybrał życie zakonne, wstępując do zakonu kapucynów jako brat Carlo d'Alessandria. Szukając głębszej samotności, wstąpił później do kongregacji kamaldulesów. Większość życia spędził w Mantui, gdzie pełnił funkcję duchowego przewodnika księżnej Katarzyny Lotaryńskiej i zyskał powszechny szacunek dzięki swojej pobożności oraz biegłości teologicznej.
Życie zakonne
Po złożeniu ślubów wieczystych w Piacenzy, przez ponad dwie dekady żył w surowym klasztorze kapucynów. Zyskał reputację elokwentnego mówcy i uczonego teologa. Szukając większej izolacji, przeszedł do pustelników kamalduleskich w Toskanii. W Mantui zamieszkał w pustelni Fontana, gdzie przez 26 lat żył jako pustelnik, okazjonalnie wychodząc, aby sprawować opiekę duchową nad księżną Mantui.
Dziedzictwo i kult
Guasco jest pamiętany za ustanowienie modlitw dla umierających oraz napisanie powiązanej z nimi książki. Został ogłoszony błogosławionym (venerabilis) przez Kościół w Rzymie. Jego relikwie znajdują się w kaplicy Różańca w katedrze w Mantui. Menologium kamaldulesów upamiętnia go 19 marca, w rocznicę jego śmierci w 1660 roku.