factograf
PL
Zaloguj się

włoski polityk i mąż stanu (1919–2013)

Giulio Andreotti

  • 1 min czytania
  • W 76 językach
  • 9 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Giulio Andreotti

Giulio Andreotti (1919–2013) – włoski polityk i mąż stanu, który w latach 1972–1992 jako 41. premier Włoch kierował siedmioma rządami. Stał na czele Chrześcijańskiej Demokracji oraz jej konserwatywnego skrzydła i powszechnie uznaje się go za najpotężniejszego i najbardziej znanego polityka Pierwszej Republiki. W ciągu ponad czterdziestoletniej kariery politycznej piastował także większość najważniejszych urzędów państwowych, a od 1991 roku, aż do śmierci w 2013 roku, był senatorem dożywotnim.

Młodość i kariera

Andreotti w 1946 roku
Andreotti w 1946 roku
Andreotti w latach 60. XX wieku
Andreotti w latach 60. XX wieku
Andreotti z Richardem Nixonem i Frankiem Sinatrą, 1973
Andreotti z Richardem Nixonem i Frankiem Sinatrą, 1973
Andreotti z Geraldem Fordem i Joe Garagiolą, 1976
Andreotti z Geraldem Fordem i Joe Garagiolą, 1976
4 obrazy

Urodzony w Rzymie w 1919 roku Andreotti studiował prawo na Uniwersytecie Rzymskim, równocześnie pracując w urzędzie skarbowym. Wstąpił do Włoskiej Federacji Katolickich Studentów Uniwersyteckich, jedynej niefaszystowskiej organizacji młodzieżowej dopuszczonej przez reżim Benita Mussoliniego. Tam poznał Alcide De Gasperiego, który został jego mentorem i zachęcił go do wejścia w świat polityki. Po wojnie pomagał opracować Kodeks z Camaldoli, dokument dotyczący polityki gospodarczej, który wyznaczał kierunek przyszłym chadekom, a w 1946 roku został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego, które uchwaliło nową konstytucję Włoch.

Rządy i dziedzictwo

Andreotti z przywódcami G7 podczas 4. szczytu G7 w Bonn, 1978
Andreotti z przywódcami G7 podczas 4. szczytu G7 w Bonn, 1978
Andreotti z Aldo Moro
Andreotti z Aldo Moro
Andreotti pod koniec lat 2000.
Andreotti pod koniec lat 2000.
Salvatore Lima
Salvatore Lima
4 obrazy

Andreotti piastował liczne stanowiska ministerialne, w tym ministra spraw wewnętrznych, finansów, skarbu, obrony i spraw zagranicznych. Zwolennicy przypisywali mu zasługę łagodzenia napięć politycznych i społecznych w czasie przemiany w dużej mierze wiejskiego kraju w jedną z największych gospodarek świata oraz założenie Narodowej Służby Zdrowia. Krytycy twierdzili, że niewiele zrobił, by przeciwstawić się systemowi protekcjonizmu, który sprzyjał powszechnej korupcji. Był sądzony w sprawach karnych związanych z rzekomymi powiązaniami z sycylijską mafią, Cosa Nostrą, a ostatecznie uniewinniono go od najpoważniejszych zarzutów, częściowo dlatego, że upłynęły terminy przedawnienia.

W 76 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy