Giulio Andreotti (1919–2013) – włoski polityk i mąż stanu, który w latach 1972–1992 jako 41. premier Włoch kierował siedmioma rządami. Stał na czele Chrześcijańskiej Demokracji oraz jej konserwatywnego skrzydła i powszechnie uznaje się go za najpotężniejszego i najbardziej znanego polityka Pierwszej Republiki. W ciągu ponad czterdziestoletniej kariery politycznej piastował także większość najważniejszych urzędów państwowych, a od 1991 roku, aż do śmierci w 2013 roku, był senatorem dożywotnim.
Młodość i kariera




Urodzony w Rzymie w 1919 roku Andreotti studiował prawo na Uniwersytecie Rzymskim, równocześnie pracując w urzędzie skarbowym. Wstąpił do Włoskiej Federacji Katolickich Studentów Uniwersyteckich, jedynej niefaszystowskiej organizacji młodzieżowej dopuszczonej przez reżim Benita Mussoliniego. Tam poznał Alcide De Gasperiego, który został jego mentorem i zachęcił go do wejścia w świat polityki. Po wojnie pomagał opracować Kodeks z Camaldoli, dokument dotyczący polityki gospodarczej, który wyznaczał kierunek przyszłym chadekom, a w 1946 roku został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego, które uchwaliło nową konstytucję Włoch.
Rządy i dziedzictwo




Andreotti piastował liczne stanowiska ministerialne, w tym ministra spraw wewnętrznych, finansów, skarbu, obrony i spraw zagranicznych. Zwolennicy przypisywali mu zasługę łagodzenia napięć politycznych i społecznych w czasie przemiany w dużej mierze wiejskiego kraju w jedną z największych gospodarek świata oraz założenie Narodowej Służby Zdrowia. Krytycy twierdzili, że niewiele zrobił, by przeciwstawić się systemowi protekcjonizmu, który sprzyjał powszechnej korupcji. Był sądzony w sprawach karnych związanych z rzekomymi powiązaniami z sycylijską mafią, Cosa Nostrą, a ostatecznie uniewinniono go od najpoważniejszych zarzutów, częściowo dlatego, że upłynęły terminy przedawnienia.
