Giovannangelo Porro był włoskim kapłanem i pustelnikiem z XV wieku, należącym do zakonu servitów. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Barlassinie, wstąpił do życia zakonnego po śmierci ojca. Większość swojego życia spędził na intensywnej medytacji i praktykach pokutnych, w tym poście i ascezie, mieszkając w różnych klasztorach we Florencji i Mediolanie. Zmarł w Mediolanie w 1505 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo głębokiej pobożności duchowej i lokalnego kultu.
Życie i pobożność
Po wstąpieniu do servitów w 1470 roku, Porro przeprowadził się do Florencji, gdzie przyjął święcenia kapłańskie. Około dwadzieścia lat spędził w klasztorze Monte Senario, skupiając się na medytacji wewnętrznej. W późniejszym okresie życia mieszkał w Chianti i Lodi, zanim powrócił w okolice Mediolanu. Był znany ze swojego umiłowania natury oraz surowego ascetycznego trybu życia, który utrzymywał aż do śmierci w październiku 1505 roku.
Kult i cuda
Po jego śmierci jego grób przyciągał pielgrzymów szukających uzdrowienia. Jednym z notable przykładów było uzdrowienie w dzieciństwie Karola Boromeusza, który rzekomo odzyskał zdrowie dzięki wstawiennictwu Porro. Boromeusz zachował później fragment kości z niezniszczalnych szczątków kapłana. Porro został beatyfikowany przez papieża Klemensa XIII w 1767 roku, co stanowiło uznanie wieloletniej ludowej pobożności skierowanej ku niemu.