Gerardo Cagnoli był włoskim franciszkaninem żyjącym w XIII wieku, który prowadził życie zarówno pustelnika, jak i brata zakonnego. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Valenzy, po zaopiekowaniu się matką poświęcił swoje życie służbie. Po podróży przez Rzym i Neapol, szukał samotności na zboczach Etny. Ostatecznie wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji, służąc w sycylijskich klasztorach, gdzie był ceniony za swój prosty, dziecięcy charakter oraz sławę cudotwórcy.
Życie i służba
Po śmierci matki w 1290 roku, Cagnoli rozdał swój majątek ubogim, aby rozpocząć życie w odosobnieniu. Początkowo żył jako pustelnik w różnych miejscach, w tym w Erice, zanim osiadł w pobliżu Etny. W 1307 roku wstąpił do franciszkanów w klasztorze Radazzo w Katanii. Później służył jako portier i kucharz w klasztorze św. Franciszka w Palermo, gdzie pozostał aż do śmierci w 1342 roku.
Kult
Jego sława świętości rozprzestrzeniła się z Sycylii na regiony aż po Ligurię. W 1908 roku papież Pius X potwierdził jego wieloletni kult, co doprowadziło do jego beatyfikacji. Jego relikwie znajdują się obecnie w kościele św. Franciszka (Chiesa di San Francesco) w Palermo. Historycznie jego życie upamiętniano w sztuce, w tym poprzez fresk Taddeo Gaddiego w Pizie.