Gerardesca z Pizy była włoską kobietą zakonną z XIII wieku, pochodzącą ze szlacheckiego rodu Gherardesca. Po nieudanym małżeństwie z Alferio di Bandino, małżonkowie rozstali się, aby poświęcić się życiu duchowemu. Podczas gdy jej mąż wstąpił do zakonu kamaldulesów, Gerardesca żyła jako pustelnica w celi w pobliżu klasztoru San Savino w Pizie. Jest wspominana ze względu na intensywne doświadczenia religijne, w tym doniesienia o wizjach i ekstazach, co doprowadziło do tymczasowego konfliktu z hierarchią kościelną, zanim ostatecznie została oczyszczona z zarzutów.
Życie i pobożność
Po rozstaniu z mężem Gerardesca prowadziła życie w odosobnieniu. Jej intensywność duchowa doprowadziła do oskarżeń o niewłaściwe postępowanie ze strony mnichów z San Savino, co skutkowało okresem ekskomuniki. Jednak później została oczyszczona z tych zarzutów dzięki wsparciu swojego spowiednika. Tradycja sugeruje, że posiadała nadprzyrodzone zdolności i doświadczała głębokich stanów mistycznych podczas czasu spędzonego jako pustelnica.
Kult
Kult Gerardescy został formalnie uznany w 1856 roku, kiedy papież Pius IX ogłosił ją błogosławioną. Choć jej szczątki pierwotnie spoczywały w klasztorze San Savino, ich dokładna lokalizacja została później utracona. Jest upamiętniana w Martyrologium Romanum, a jej wspomnienie obchodzi się 29 maja.