Gerard z Lunel był francuskim świętym z XIII wieku, należącym do Trzeciego Zakonu Franciszkanów. Urodzony w szlacheckiej rodzinie około 1275 roku, odziedziczył znaczne dobra w Lunel, stając się ostatecznie hrabią. Mimo wysokiego statusu społecznego dążył do życia ascetycznego. Wraz ze swoim bratem Effrenaudem przez dwa lata żył jako pustelnik w jaskiniach. Po okresie rosnącej lokalnej sławy, bracia wyruszyli w pielgrzymkę do Ziemi Świętej, co ostatecznie doprowadziło do jego śmierci we Włoszech.
Życie i asceza
Po odziedziczeniu baronii Lunel, Gerard zdecydował się porzucić szlachecki tryb życia na rzecz samotności. On i jego brat żyli jako pustelnicy w jaskiniach, gdzie według legendy, w okresie ulewnych deszczy, węże cudownie dostarczały im chleba. Pragnąc uniknąć uwagi wywołanej tymi postrzeganymi cudami, bracia podróżowali przez Rzym, zanim kontynuowali wędrówkę w kierunku Ankony.
Śmierć i kult
Podczas podróży w pobliżu Monte Santo, Gerard doznał nagłego załamania zdrowia i zmarł w wieku około 23 lat. Jest uznawany za świętego Kościoła katolickiego, a jego wspomnienie obchodzi się 25 maja. Data ta została formalnie zatwierdzona przez radę wspólnoty zwołaną w Monte Santo w 1371 roku.