Genoveffa De Troia była włoską kobietą konsekrowaną i trzecią zakonną franciszkanek, urodzoną w Lucera w 1887 roku. Żyjąc w skrajnym ubóstwie i zmagając się z przewlekłą chorobą, przyjęła powołanie do cierpienia, wierząc, że jej fizyczny ból jest sposobem na uczestnictwo w zbawieniu dusz. Mimo że ze względu na stan zdrowia nie mogła prowadzić tradycyjnego życia zakonnego, odnalazła swoją duchową drogę w Zakonie Trzecim Franciszkanów. Większość życia spędziła w Fodży, gdzie przez wiele lat pozostawała unieruchomiona w łóżku aż do śmierci w 1949 roku.
Życie i cierpienie


Od najmłodszych lat Genoveffa mierzyła się ze znacznymi trudnościami, w tym ze stratą rodzeństwa i poważną niestabilnością finansową. Rzadka i nieuleczalna choroba znana jako lipidoza powodowała, że jej ciało cierpiało z powodu nieustannych, bolesnych zmian. Przyjęła ten stan jako dar Boży, postrzegając fizyczną mękę jako sposób na naśladowanie Chrystusa. Z powodu wyniszczającego stanu zdrowia pozostała niepiśmienna i niezdolna do pracy, spędzając swoje ostatnie dekady unieruchomiona w łóżku.
Droga duchowa

Pod przewodnictwem swojego duchowego ojca, ojca Angelico da Sarno, w 1931 roku wstąpiła do Zakonu Trzeciego Franciszkanów. Pozwoliło jej to żyć zgodnie z Ewangelią, pozostając w świecie. Jej pobożność charakteryzowała głęboka chęć ofiarowania swojego cierpienia za grzechy ludzkości. Często opisuje się ją jako osobę prowadzącą życie całkowitego samopoświęcenia, odzwierciedlające ukrzyżowanie Jezusa poprzez wytrwanie w fizycznych męczarniach.
Kult

Genoveffa jest uznawana za świętą, a jej wspomnienie obchodzi się 12 grudnia. Jest pamiętana ze względu na swoją głęboką odporność i duchową interpretację fizycznego cierpienia. Jej relikwie znajdują się w urnie w kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Fodży, gdzie jest czczona za życie pełne oddania i poświęcenia.
