Galla rzymska była rzymską wdową z VI wieku, pochodzącą z szlacheckiej rodziny, córką patrycjusza Symmacha Młodszego. Po krótkim małżeństwie, po śmierci męża, wykorzystała swój znaczny majątek do wspierania potrzebujących. Zamieszkała na wzgórzu watykańskim, gdzie niedaleko Bazyliki św. Piotra założyła klasztor oraz szpital. Poświęcona służbie ubogim i chorym, resztę swoich lat spędziła na działalności charytatywnej, aż do śmierci w Rzymie w 550 roku.
Życie i czyny
Jako przedstawicielka rzymskiej arystokracji i szwagierka Boecjusza, Galla dysponowała ogromnymi zasobami. Wybrała życie w służbie, zakładając placówkę medyczną oraz dom zakonny. Tradycja głosi, że dokonała cudu, uzdrawiając głuche i nieme dziecko za pomocą błogosławionej wody. Poświęciła życie opiece nad potrzebującymi, pozostając w swoim założonym fundacji aż do śmierci.
Kult i dziedzictwo
Jej życie zostało opisane w Dialogach Grzegorza Wielkiego. Podobno w jej spiżarni objawił się cudowny ikon Matki Bożej, co doprowadziło do budowy oratorium Santa Maria in Portico. Miejsce to, znane później jako Santa Galla Antiqua, mieściło ikonę używaną podczas procesji mających odganiać zarazę. Dziś jej wizerunek znajduje się wśród świętych na Placu św. Piotra.