Gabriel z Tesaloniki był wschodniochrześcijańskim metropolitą żyjącym w XIV wieku, który sprawował swoją funkcję w okresie okupacji osmańskiej. Urodzony około 1345 roku w Tesalonice w rodzinie duchownej, studiował pod przewodnictwem hieromonacha Makarios Chumnos. Po przeprowadzce do Konstantynopola w 1383 roku zyskał uznanie jako opat klasztoru Chora. Jego przywództwo i reputacja doprowadziły go ostatecznie do objęcia urzędu metropolity Chalcedonu w 1389 roku, co przyniosło mu szacunek cesarza Manuela II Paleologosa.
Życie i służba
Po pobycie w bizantyjskiej stolicy, Gabriel powrócił do miejsca swojego urodzenia około 1397 roku. Dzięki swojemu wysokiemu statusowi i charakterowi, z sukcesem prowadził negocjacje z osmańskimi zdobywcami, zapewniając mieszkańcom Tesaloniki określone przywileje. Odegrał również wiodącą rolę w dyskusjach z 1402 roku dotyczących wycofania wojsk tureckich z miasta. W tych trudnych czasach zastąpił Izydora Glavasa na stanowisku metropolity.