Federico Albert był włoskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w Turynie w 1820 roku. Po początkowych rozważaniach dotyczących kariery wojskowej, wstąpił do stanu duchownego w 1836 roku i został święconym kapłanem w 1843 roku. W trakcie swojej posługi służył jako kapelan na dworze królewskim i współpracował z Janem Bosko. Jest najbardziej znany ze swojej oddanej służby ubogim w Turynie, gdzie założył różne instytucje dla dzieci oraz założył Siostry Wincentianki Maryi Niepokalanej, zakon powszechnie nazywany Albertynami.
Życie i posługa
Po święceniach Albert służył na dworze króla Karola Alberta, a później zyskał szacunek króla Wiktora Emmanuela II. Skupiał się głównie na wspieraniu potrzebujących, zakładając domy dla dzieci i porzuconych dziewcząt. Aby wspierać te działania charytatywne, założył szkołę oferującą naukę przedmiotów takich jak muzyka i język francuski. Ostatecznie sprawował posługę jako proboszcz w Lanzo Torinese, gdzie pozostał aż do śmierci w 1876 roku.
Kult
Albert został ogłoszony błogosławionym przez papieża Piusa XII w 1953 roku. Po potwierdzeniu cudu został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 30 września 1984 roku. Jest czczony w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 30 września.