Frida Kahlo (1907–1954) była meksykańską malarką znaną z portretów, autoportretów oraz dzieł inspirowanych przyrodą i artefaktami Meksyku. Czerpiąc z popularnej kultury kraju i naiwnego stylu sztuki ludowej, badała tożsamość, postkolonializm, płeć, klasę i rasę w meksykańskim społeczeństwie. Jej obrazy często miały silne elementy autobiograficzne, łącząc realizm z fantazją; malowała również o swoim doświadczeniu przewlekłego bólu. Jej autoportret z 1940 roku Sen (Łóżko) jest rekordzistą wśród najdroższych prac kobiety-artystki, jakie kiedykolwiek sprzedano na aukcji.
Wczesne lata i uraz









Urodzona z niemieckiego ojca i matki mestizy, Kahlo spędziła większość życia w La Casa Azul, rodzinnym domu w Coyoacán, który dziś jest Muzeum Fridy Kahlo. W dzieciństwie zachorowała na polio i była obiecującą uczennicą, która zmierzała na studia medyczne, aż do wypadku autobusowego w wieku 18 lat, który spowodował dożywotni ból i problemy zdrowotne. W czasie rekonwalescencji wróciła do malarstwa, a później zwróciła się do artysty Diego Rivery o radę, czy powinna uprawiać malarstwo zawodowo.
Rozgłos i uznanie








Kahlo wstąpiła do Meksykańskiej Partii Komunistycznej w 1927 roku i wyszła za Riverę w 1929 roku. Jej zainteresowanie meksykańską kulturą ludową ukształtowało jej styl, a surrealista André Breton zorganizował jej pierwszą indywidualną wystawę w Nowym Jorku w 1938 roku. Luwr później kupił jeden z jej obrazów, dzięki czemu stała się pierwszą meksykańską artystką w jego zbiorach. Jej twórczość była w dużej mierze nieznana aż do późnych lat siedemdziesiątych, po czym została ponownie odkryta i stała się ikoną ruchów feministycznych, chicano i LGBTQ+.
