Franz Kafka (1883–1924) był niemieckojęzycznym pisarzem żydowskiego pochodzenia z Pragi, powszechnie uznawanym za jedną z najważniejszych postaci literatury XX wieku. Jego utwory łączą realizm z elementami fantastycznymi, a często występują w nich osamotnieni bohaterowie uwikłani w absurdalne sytuacje i stawiani wobec niezrozumiałej, biurokratycznej władzy. Określenie kafkowski, używane na opisanie takich sytuacji, weszło do języka właśnie dzięki jego twórczości. Za życia opublikowano tylko kilka jego utworów, a jego wpływ sięgnął później artystów, filozofów, twórców filmowych i teoretyków kultury.
Młodość










Kafka urodził się w zamożnej, niemieckojęzycznej rodzinie żydowskiej z klasy średniej w Pradze. Jego ojciec prowadził udany sklep galanteryjny, a życie rodzinne kształtował silny, wymagający charakter ojca. Dzieciństwo Kafki było często samotne, ponieważ oboje rodzice pracowali długie godziny, a chłopiec wychowywał się głównie pod opieką guwernantek i służby. Później szczegółowo opisał trudne relacje z ojcem w długim liście, którego nigdy nie wysłał.
Kariera i spuścizna









Kafka ukończył studia prawnicze i pracował w zawodzie prawnika oraz w instytucjach ubezpieczeniowych, jednak czuł, że jego prawdziwym powołaniem jest pisanie. Za jego życia ukazała się jedynie niewielka liczba utworów, które wzbudziły niewielkie zainteresowanie. Zmarł na gruźlicę w 1924 roku w wieku 40 lat. Jego przyjaciel Max Brod zignorował życzenie Kafki, by niepublikowane utwory zostały zniszczone, a ich wydanie przyniosło mu szeroki rozgłos, w tym uznanie dla noweli Przemiana oraz powieści Proces i Zamek.
