Franciszek Solano był hiszpańskim franciszkaninem i misjonarzem z XVI wieku, który poświęcił życie ewangelizacji Ameryki Południowej. Urodzony w Montilla w Hiszpanii, wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji i prowadził surowe, pokutne życie. Po służbie jako kaznodzieja i spowiednik w Hiszpanii, w 1589 roku udał się do Nowego Świata. Przez dwie dekady służył ludności tubylczej w regionach takich jak Paragwaj i Tucumán, a ostatecznie pełnił funkcję przeora w Limie w Peru, gdzie zmarł w 1610 roku.
Działalność misyjna
W Amerykach Solano był ceniony za swoje zdolności językowe, które pozwalały mu komunikować się z różnymi plemionami tubylczymi. Często używał muzyki, a w szczególności skrzypiec, aby nawiązać więź z ludźmi, którym służył. Jego misyjne podróże prowadziły przez rozległe terytoria, w tym części dzisiejszej Argentyny i Paragwaju. Później w życiu przeniósł się do Limy, gdzie pracował nad umacnianiem duchowej uczciwości wśród hiszpańskich kolonistów.
Kult i dziedzictwo
Został beatyfikowany w 1675 roku i kanonizowany w 1726 roku. Uznawany za cudotwórcę, jest patronem kilku narodów, w tym Peru, Paragwaju, Chile, Boliwii i Argentyny, a także swojej rodzinnej miejscowości Montilla. Jego imię przetrwało także w Kalifornii dzięki misji San Francisco Solano. W Humahuaca drewniana statua świętego pojawia się codziennie, aby błogosławić tłumy.