Francisco Camacho był świeckim bratem Zakonu Szpitalników św. Jana Bożego żyjącym w XVII wieku. Urodził się w Jerez de la Frontera w 1629 roku, początkowo pracował jako rolnik, a następnie służył jako żołnierz podczas wojny trzydziestoletniej. Po zachorowaniu podczas pobytu w Ameryce, ostatecznie znalazł swoje powołanie religijne w Limie w Peru. Poświęcił późniejsze lata służbie chorym i pomocy marginalizowanym kobietom poprzez swój zakon.
Życie i służba
Po zakończeniu służby wojskowej Camacho podróżował po różnych krajach Ameryki Południowej, zanim osiedlił się w Limie. Po nawróceniu duchowym w 1663 roku wstąpił do zakonu szpitalników w szpitalu San Diego. Skupił swoje wysiłki na zapewnianiu pomocy chorym i wspieraniu reintegracji kobiet, które padły ofiarami prostytucji. Zmarł w Limie w 1698 roku na obrzęk.
Kult
Papież Leon XIII uznał go za czcigodnego 1 stycznia 1881 roku. Jego szczątki znajdują się obecnie w katedrze w Limie.