Fisher King – amerykański komediodramat z 1991 roku, w reżyserii Terry’ego Gilliama.
Fabuła
Jack Lucas jest aroganckim prezenterem nowojorskiej stacji radiowej. Pewnego dnia niebacznie rzucone w eter słowa przyczyniają się do tragedii – słuchacz Jacka zastrzelił kilku ludzi w jednej z restauracji. Jack traci pracę i stacza się.
Trzy lata później Jack czując się przegranym człowiekiem, próbuje ze sobą skończyć. Splot wydarzeń powoduje, że zostaje ocalony przez włóczęgę niespełna rozumu – Parry’ego. Parry niegdyś był profesorem literatury, lecz utracił zmysły po zamachu w restauracji, w którym zginęła jego żona. Żyje w świecie fantazji – zamków, dam i prześladującego go Czerwonego Jeźdźca. Chce odnaleźć Świętego Graala, który ma go uzdrowić. Jack gnębiony wyrzutami sumienia decyduje się pomóc Parry’emu.
Obsada
- Jack Lucas – Jeff Bridges
- Parry – Robin Williams
- Anne Napolitano – Mercedes Ruehl
- Lydia Sinclair – Amanda Plummer
- Lou Rosen – David Hyde Pierce
- Limo Bum – Ted Ross
- Sondra – Lara Harris
- Reporter – Frazer Smith
- Mały chłopiec – Brian Michaels
- Punk – Jayce Bartok
- Punk – Dan Futterman
- John – William Preston
- Bezdomny śpiewak kabaretowy – Michael Jeter
- Czerwony rycerz – Chris Howell
- Chłopak dostarczający pizzę – Johnny Paganelli
- Żona Parry’ego – Lisa Blades
- Edwin – Christian Clemenson
- Lekarz – Carlos Carrasco
- Pielęgniarka – Lou Hancock
- Weteran wojenny na wózku inwalidzkim – Tom Waits
Ekipa
- Reżyseria – Terry Gilliam
- Scenariusz – Richard LaGravenese
- Zdjęcia – Roger Pratt
- Muzyka – George Fenton
- Scenografia – Mel Bourne
- Montaż – Lesley Walker
- Kostiumy – Beatrix Aruna Pasztor
- Produkcja – Debra Hill, Lynda Obst
- Dekoracja wnętrz – Cindy Carr
- Dyrektor artystyczny – P. Michael Johnston
Głosy krytyków
To druga już opowieść Terry’ego Gilliama o poszukiwaniu św. Graala – pierwszą była zrealizowana wespół z członkami komediowej grupy Monty Pythona parodia rycerskich eposów Monty Python i święty Graal. W swojej tragikomicznej opowieści rozegranej w realiach współczesnego Nowego Jorku reżyser traktuje temat odkupienia i łaski znacznie bardziej poważnie. Tytuł [filmu] pochodzi z opowiadania Parry’ego o królu całe życie bezskutecznie szukającym Graala: dopiero na łożu śmierci odkrył, że był nim zwykły kielich, z którego pił wodę.
Nagrody
- 1992 – Oscar dla najlepszej aktorki drugoplanowej – Mercedes Ruehl
- 1992 – Saturn dla najlepszej aktorki drugoplanowej – Mercedes Ruehl
- 1992 – Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu – Robin Williams
- 1991 – Srebrny Lew – Terry Gilliam (Festiwal Filmowy w Wenecji)
- 1991 – Nagroda Publiczności – Terry Gilliam (Festiwal Filmowy w Toronto)
Nominacje
- 1991 – Złote Lwy
- Terry Gilliam – Festiwal Filmowy w Wenecji
- 1992 – Oscar (5)
- Robin Williams – dla najlepszego aktora pierwszoplanowego
- Richard LaGravenese – za najlepszy scenariusz oryginalny
- Mel Bourne, Cindy Carr – za najlepszą scenografię
- George Fenton – za najlepszą muzykę
- 1992 – Złoty Glob (5)
- Terry Gilliam – za najlepszą komedię lub musical
- Terry Gilliam – dla najlepszego reżysera
- Jeff Bridges – dla najlepszego aktora w komedii lub musicalu
- Mercedes Ruehl – dla najlepszej aktorki drugoplanowej
- 1992 – BAFTA (2)
- Amanda Plummer – dla najlepszej aktorki drugoplanowej
- Richard LaGravenese – za najlepszy scenariusz oryginalny
- 1992 – Saturn (7)
- Richard LaGravenese – za najlepszego scenarzysty
- Terry Gilliam – dla najlepszego reżysera
- Robin Williams – dla najlepszego aktora
- Jeff Bridges – dla najlepszego aktora
- Beatrix Aruna Pasztor – za najlepsze kostiumy
- dla najlepszego filmu fantasy
