Fiodor Dostojewski (1821–1881) był rosyjskim filozofem, powieściopisarzem, autorem opowiadań, eseistą i dziennikarzem. Uznawany jest za jednego z największych pisarzy zarówno w literaturze rosyjskiej, jak i światowej. Jego dzieła ukazują kondycję ludzką na tle politycznych, społecznych i duchowych niepokojów XIX-wiecznej Rosji, podejmując tematykę filozoficzną i religijną. Powieści takie jak Zbrodnia i kara czy Bracia Karamazow powszechnie uważa się za arcydzieła, a jego nowela Notatki z podziemia bywa wymieniana wśród pierwszych utworów literatury egzystencjalistycznej.
Młodość i zesłanie









Urodzony w Moskwie Dostojewski od dzieciństwa interesował się literaturą, czytając baśnie, legendy oraz dzieła rosyjskich i zagranicznych autorów. Po ukończeniu szkoły inżynierskiej napisał swoją pierwszą powieść, Biedne ludzie, która wprowadziła go do petersburskich kręgów literackich. W 1849 roku został aresztowany za przynależność do grupy dyskutującej zakazane książki krytyczne wobec rządu carskiego. Skazano go na śmierć, jednak wyrok zamieniono w ostatniej chwili, a on spędził cztery lata w syberyjskim obozie pracy, co zainspirowało powieść Zapiski z martwego domu.
Późniejsza twórczość i spuścizna








W kolejnych latach Dostojewski pracował jako dziennikarz, wydając i redagując kilka czasopism, a później zbiór swoich pism zatytułowany Dziennik pisarza. Podróżował po Europie Zachodniej i zmagał się z nałogiem hazardu, który przyniósł mu trudności finansowe. Ostatecznie stał się jednym z najczęściej czytanych i najwyżej cenionych rosyjskich pisarzy. Jego książki przetłumaczono na ponad 170 języków, a jego wpływ sięga późniejszych pisarzy, filozofów i rozwoju egzystencjalizmu.
