Filip z Irapu był w XVI wieku prawosławnym mnichem i ascetą żyjącym w guberni wołogodzkiej. Urodzony w chłopskiej rodzinie, został osierocony w młodym wieku i ostatecznie został uczniem Korneliusza z Komelskiej Pustyni. Szukając życia w samotności i milczeniu, z dala od świeckiej sławy, założył osadę monastyczną na brzegach rzeki Andoga. Jest pamiętany przede wszystkim jako założyciel Pustyni Filippowsko-Irapskiej, wspólnoty zbudowanej wokół kaplicy poświęconej Świętej Trójcy.
Życie monastyczne

Po wstąpieniu do klasztoru Korneliusza w wieku dwunastu lat, młodzieniec (pierwotnie imieniem Teofil) był nauczany czytania i pisania oraz Pisma Świętego przez mnicha Flawiana. Służył w piekarni i w kościele, zanim został święconym kapłanem. Szukając głębszej izolacji, udał się na północ, aby znaleźć miejsce do cichej modlitwy, i ostatecznie w 1517 roku otrzymał ziemię od księcia Andrieja Szeleszpanskiego, aby osiedlić się w pobliżu rzek Irap.
Kult
Życie świętego zostało spisane przez mnicha Germana, który żył wraz z nim na pustyni. Po jego śmierci w 1537 roku, Filip był czczony jako święty czczony. Jego święta są obchodzone 8 maja, upamiętniającego jego przybycie na pustynię, oraz 14 listopada, w rocznicę jego śmierci. Kult jego osoby obejmuje specyficzne hymny i przedstawienia ikonograficzne.
