Filip II (1527–1598), zwany również Filipem Roztropnym, był królem Hiszpanii od 1556 roku i królem Portugalii od 1580 roku, a także królem Neapolu i Sycylii oraz z mocy małżeństwa z królową Marią I królem Anglii i Irlandii. Był synem cesarza Karola V i odziedziczył po ojcu imperium hiszpańskie. Za jego panowania Hiszpania osiągnęła szczyt swojej potęgi, a jej władztwo obejmowało terytoria na każdym kontynencie znanym wówczas Europejczykom. Głęboko katolicki, uważał się za obrońcę katolickiej Europy przed Imperium Osmańskim i reformacją protestancką.
Młodość i wykształcenie












Filip urodził się w Valladolid w Kastylii jako syn cesarza Karola V i Izabeli Portugalskiej. Wychowywał się na dworze kastylijskim, gdzie zaczął uważać się za Hiszpana pod względem kulturowym. Jego nauczycielami byli m.in. humaniści, a w czasie wojen włoskich odbył szkolenie wojskowe. W 1543 roku ojciec powierzył mu regencję w królestwach hiszpańskich i choć miał zaledwie szesnaście lat, zaczął rządzić ogromnym imperium. Pisemne rady ojca kładły nacisk na pobożność, cierpliwość, skromność i nieufność, zasady, które Filip stopniowo przyswajał sobie.
Wojny i finanse












Panowanie Filipa przyniosło znaczące zwycięstwa nad Osmanami pod Oranem, na Malcie i pod Lepanto, a także zakończono hiszpański podbój Imperium Inków oraz Filipin. Walczył również w wojnie osiemdziesięcioletniej i wysłał kilka armad przeciwko protestanckiej Anglii, które zakończyły się niepowodzeniem. Konflikty te były kosztowne, a Hiszpania kilkakrotnie ogłaszała niewypłacalność państwa, m.in. w latach 1557, 1560, 1569, 1575 i 1596. Późniejszy obraz historyczny Filipa ukształtowała wroga propaganda, co dało początek hiszpańskiej Czarnej Legendzie.
