Ferdynand VII (1784–1833) był królem Hiszpanii i Indii na początku XIX wieku oraz królem Hiszpanii w okresie liberalnym. Panował nieobecny lub bez skutecznej władzy w okresach hiszpańskiego liberalizmu, w latach 1808–1813 oraz 1820–1823, znanych jako tzw. trzyletni okres liberalny. Przed 1813 rokiem nazywano go el Deseado (Upragniony), a później el Rey Felón (Król Zdrajca). Jego dziedzictwo polityczne pozostaje przedmiotem sporów od czasu jego śmierci.
Młodość i pierwsze panowanie



Urodzony w El Escorial, niedaleko Madrytu, Ferdynand był najstarszym zachowanym synem Karola IV i Marii Luizy Parmeńskiej. Wykluczony z rządów przez rodziców oraz ich faworyta, ministra Manuela Godoya, został aresztowany w 1807 roku za udział w spisku w El Escorial. Został królem po rozruchach w Aranjuez, które zmusiły jego ojca do abdykacji w 1808 roku. Następnie sam abdykował na rzecz brata Napoleona, Józefa Bonaparte, i przez sześć lat przebywał we Francji, głównie w zamku Valençay.
Restauracja i absolutyzm



Napoleon zgodził się na powrót Ferdynanda do Hiszpanii w 1813 roku, a Hiszpanie początkowo przyjęli go entuzjastycznie. Następnie odrzucił liberalną konstytucję z 1812 roku, aresztował jej autorów i przywrócił monarchię absolutną. Jego rząd był niestabilny, a ministrów zmieniał często. Bunt liberałów w 1820 roku zmusił go do przywrócenia konstytucji, jednak w 1823 roku interwencja francuska, autoryzowana przez Kongres Werony, przywróciła mu władzę absolutną. Aż do śmierci w 1833 roku tłumił prasę liberalną.
