Ferdynand Maria Baccilieri był włoskim kapłanem zakonu servitów, który żył w latach 1821–1893. Urodzony w Finale Emilia, służył Kościołowi katolickiemu poprzez swoją posługę w regionie Bolonii, gdzie w sposób szczególny odnowił podupadłą parafię w Galeazza. Jest uznawany za osobę o wielkim zasługach w pracy jako duchowy przewodnik oraz za oddanie ubogim i sierotom. Po jego śmierci w Crevalcore, jego sława świętości doprowadziła do beatyfikacji przez papieża Jana Pawła II w 1999 roku.
Życie i posługa
Po studiach u jezuitów i barnabitów, Baccilieri został święconym kapłanem w 1844 roku. Choć początkowo dążył do pracy misyjnej na Wschodzie, problemy zdrowotne zmieniły jego drogę. W 1851 roku został mianowany wikariuszem parafialnym w Galeazza, gdzie z sukcesem przywrócił wiarę lokalnej społeczności. Nawet po utracie głosu w 1867 roku, kontynuował służbę poprzez spowiedź i sprawowanie opieki duchowej nad parafianami.
Fundacje
Kierowany pragnieniem wspierania edukacji religijnej i pomocy chorym, Baccilieri założył klasztor dla dziewcząt, który ostatecznie stał się zgromadzeniem Sióstr Służebnic Maryi z Galeazza. Kongregacja ta, która później otrzymała aprobatę papieską, koncentruje się na nauczaniu dzieci i wspieraniu ubogich. Jego oświecone podejście do miłosierdzia pomagało zapewniać niezbędną opiekę sierotom i potrzebującym przez cały czas jego posługi.
Kult
Baccilieri został beatyfikowany 3 października 1999 roku, po tym jak Kościół uznał cud dokonany za jego wstawiennictwem. Jego wspomnienie obchodzi się 13 lipca. Jego dziedzictwo trwa dzięki światowej obecności założonego przez niego zgromadzenia zakonnego, które prowadzi liczne domy w różnych krajach.