Feliks III był biskupem Rzymu od 483 roku do śmierci w 492 roku. Pochodził z rzymskiej rodziny senatorskiej, był żonaty i wdowcem przed wyborem na papieża. Jest przede wszystkim rozpoznawany dzięki swojej zdecydowanej odpowiedzi na Henotikon, edykt cesarski wydany przez cesarza Zenona. Poprzez odrzucenie tego dokumentu, Feliks III zapoczątkował schizmę acacjanistyczną, znaczący podział między Kościołami Wschodu i Zachodu, który trwał przez kilka dziesięcioleci.
Działalność kościelna

Po wstąpieniu na urząd papieża, Feliks III odrzucił Henotikon, który został opracowany w celu pogodzenia sprzecznych poglądów teologicznych dotyczących natury Chrystusa. Jego odmowa przyjęcia edyktu doprowadziła do ekskomuniki patriarchów w Antiochii i Aleksandrii. Działania te przyczyniły się do długotrwałej schizmy między Wschodem a Zachodem. Ponadto, w 487 roku zwołał synod w celu ustalenia zasad reintegracji katolików, którzy wcześniej przeszli na ariaństwo pod panowaniem Wandalów.
Kult

Jako święty w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, jest wspominany za obronę ortodoksji. Jego wspomnienie obchodzone jest 25 lutego. Tradycja łączy go również z jego potomkami, w tym z rodziną papieża Grzegorza I, poprzez którą odnotowuje się jego linię rodową.
