Feliks I był rzymskim biskupem, który sprawował urząd papieża od 269 roku do swojej śmierci w 274 roku. Pochodzący z Rzymu, zastąpił Dionizego i jest pamiętany przede wszystkim ze względu na swoją pracę teologiczną dotyczącą jedności osoby Chrystusa. Podczas swojego pontyfikatu brał udział w znacznym sporze dotyczącym Pawła z Samosaty, heretyckiego biskupa Antiochii. Szukając pomocy u cesarza Aureliana, Feliks pomógł zapewnić zwycięstwo ortodoksyjnej doktryny w tym konflikcie. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej.
Życie i działalność
Po śmierci Dionizego, Feliks objął urząd papieski na początku 269 roku. Jest znany z napisania listu dogmatycznego dotyczącego chrystologii. Odegrał również rolę w walce teologicznej, w której cesarz Aurelian interweniował, aby wesprzeć ortodoksyjnego biskupa Domnusza przeciwko antytrinitariuszowi Pawłowi z Samosaty. Choć niektóre teksty historyczne sugerują, że ustanowił on tradycję sprawowania Mszy świętej nad grobami męczenników, współcześni uczeni uważają, że był to prawdopodobnie istniejący już zwyczaj, a nie nowy dekret.
Śmierć i kult
Feliks zmarł w Rzymie 30 grudnia 274 roku i został pochowany w katakumbach Kaliksta. Choć niektóre starożytne źródła błędnie określały go mianem męczennika, współczesne badania wskazują, że zmarł z przyczyn naturalnych. Jego wspomnienie obchodzone jest 30 grudnia. Choć dawne błędy duchowieństwa prowadziły wcześniej do upamiętniania go w różnych datach, jego współczesne uznanie liturgiczne koncentruje się na rocznicy śmierci.