Faustyna Kowalska była polską zakonnicą i mistyczką, która żyła w latach 1905–1938. Urodzona jako Helena Kowalska, w 1926 roku wstąpiła do zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Najbardziej znana jest z opisanych przez nią doświadczeń mistycznych i rozmów z Jezusem Chrystusem, które dokumentowała w swoich pismach. Wizje te zainspirowały powszechny w Kościele katolickim kult Bożego Miłosierdzia. Często nazywana „sekretarką” Bożego Miłosierdzia, jej duchowe dziedzictwo pozostaje centralnym elementem współczesnej praktyki katolickiej.
Życie i mistycyzm


Po poczuciu powołania religijnego w dzieciństwie, Kowalska wstąpiła do klasztoru w Warszawie w 1926 roku. Podczas pobytu w Płocku i Wilnie doświadczała wizji Jezusa, w tym jednej w 1931 roku, podczas której ujrzała wizerunek Chrystusa z czerwonym i bladym promieniem. Pod kierownictwem swojego duchowego opiekuna, ks. Michała Sopoćki, pomagała w powstaniu pierwszego obrazu Miłosierdzia Bożego. Ostatnie lata życia spędziła w Krakowie, gdzie zmarła w 1938 roku.
Kult i dziedzictwo


Kościół katolicki kanonizował ją w 2000 roku. Jest czczona jako „Apostołka Miłosierdzia Bożego” i jej wspomnienie obchodzi się 5 października. Jej duchowe wglądy zostały zachowane w opublikowanym dzienniku zatytułowanym Dzienniczek: Boże Miłosierdzie w mojej duszy. Tekst ten, wraz ze szczegółowym obrazowaniem, które opisała, pomógł ustanowić święto Niedzieli Miłosierdzia Bożego, obchodzone w niedzielę następującą po Wielkanocy.
