Faust z Riez był biskupem w południowej Galii w V wieku i wybitnym teologiem. Urodzony w Brytanii, początkowo studiował retorykę i filozofię, zanim wstąpił do klasztoru w Lérins. Po pełnieniu funkcji opata przez kilka dziesięcioleci, w 432 roku został mianowany biskupem Riez. Jest najbardziej znany ze swoich wysiłków teologicznych mających na celu zwalczanie pelagianizmu i arianizmu, często podkreślając konieczność łaski Bożej w ludzkich działaniach. Jego poglądy na temat relacji między łaską a wolną wolą przyczyniły się do rozwoju nurtu zwanego czasem semipelagianizmem.
Życie i posługa
Po szkoleniu monastycznym Faust przez około dwadzieścia lat pełnił funkcję przełożonego Lérins. Jako biskup pozostał oddanym ascetą i promował życie zakonne, fundując liczne klasztory. Jego sprzeciw wobec arianizmu doprowadził do ośmioletniego wygnania pod panowaniem wizygockiego króla Euryka, choć ostatecznie powrócił do swojej diecezji. Pozostał aktywny w swoich obowiązkach religijnych aż do śmierci, która nastąpiła między 490 a 495 rokiem.
Dzieło teologiczne
Faust napisał kilka dzieł, w tym znaczący traktat przeciwko predestynacji i pelagianizmowi. Argumentował, że łaska Boża poprzedza i wspomaga ludzką wolę, zamiast zakładać, że ludzki wysiłek jest niezależny od Boga. Proponował również, że ludzka dusza posiada naturę cielesną, co odróżnia ją od czystego ducha Bożego. Jego pisma miały wpływ na kształtowanie dyskusji dotyczących łaski i wolnej woli pod koniec V wieku.
Kult
Uznany za świętego, Faust jest wspomniany 28 września. Jego wyznawcy w diecezji darzyli go wielką czcią, co doprowadziło do budowy bazyliki na jego cześć. Jest uwzględniony w kalendarzach liturgicznych tradycji anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej.