Ermenrik z Ellwangen był dziewiętnastowiecznym (IX w.) benedyktyńskim mnichem, uczonym i biskupem, który sprawował pieczę nad diecezją pasawską od 866 do 874 roku. Urodzony około 814 roku w szlacheckiej swabijskiej rodzinie, studiował w klasztorze w Fulda, a później służył jako kapelan dworski Ludwika Niemieckiego. Jako wybitny pisarz i hagiograf, napisał kilka biografii świętych. Jego kariera kościelna była naznaczona intensywnymi tarciami politycznymi i religijnymi, szczególnie w odniesieniu do działalności misyjnej Cyryla i Metodego na terenach słowiańskich.
Życie i kariera
Po szkoleniu pod okiem uczonych takich jak Raban Maurus, Ermenrik stał się szanowanym pisarzem, tworząc żywoty świętych Solusa i Hariolfa. Ostatecznie zastąpił Hartwiga jako biskup Pasawy. Podczas sprawowania urzędu pracował nad rozszerzeniem wpływów kościelnych na regiony wschodnie. Misja ta napotkała znaczące przeszkody z powodu sporów jurysdykcyjnych między Rzymem a Konstantynopolem, co skłoniło Ermenrika do sprzeciwu wobec działalności misjonarzy Cyryla i Metodego, których uważał za intruzów.
Konflikt i śmierć
Sprzeciw Ermenrika wobec Metodego, szczególnie w kwestii używania języków rodzimych w liturgii, doprowadził do uwięzienia arcybiskupa. To nieposłuszeństwo wywołało poważną konfrontację z papiestwem. Po interwencji papieża Jana VIII, który domagał się uwolnienia Metodego, Ermenrik został usunięty ze swojego urzędu biskupiego. Zmarł w 874 roku po zawieszeniu w czynnościach służbowych.